SPEKTAKL Przez ścianę

Biuro Wydarzeń Kulturalnych Instytutu Pamięci Narodowej zaprasza

na pokaz spektaklu Przez ścianę w reż. Leszka Zdunia

Twórcy i artyści:

MAGDALENA KRYLIK – w roli Małej

KSAWERY SZLENKIER – w roli Ju

LESZEK ZDUŃ – reżyser

RAFAŁ ODROBINA – muzyka

ALEKSANDRA REDA – scenografia

Więcej informacji oraz rezerwacja bezpłatnych wejściówek pod adresem: magdalena_t@chck.pl/ 32 247 39 56

Przez ścianę to autorska sztuka teatralna Leszka Zdunia,

inspirowana losem Wiesławy Pajdak i Jerzego Śmiechowskiego.

Jesienią 1947 roku obydwoje zostali osadzeni w mokotowskim więzieniu

przy ulicy Rakowieckiej w Warszawie.

Powodem były podejrzenia o udział w konspiracji i szpiegostwo.

Ich cele dzieliła cienka ściana. Nawiązali ze sobą kontakt właśnie przez nią,

wystukując alfabetem Morse’a różne wiadomości. Zaczęło się od prostych pytań – „kim jesteś, za co siedzisz?”.

Kiedy okazało się, że Jerzemu grozi kara śmierci, Wiesława postanowiła za wszelką cenę podtrzymać go na duchu.

Pomiędzy wezwaniami na przesłuchania i torturami (oprawcami byli m.in. Humer i Różański),

opowiadała Jerzemu krzepiące historie i streszczała książki. Najwięcej czasu poświęciła Tristanowi i Izoldzie.

Po kilku miesiącach, wciąż porozumiewając się alfabetem Morse’a, Jerzy oświadczył się Wiesi,

a ona zgodziła się zostać jego żoną. Zanim jednak mogli się spotkać, minęło niemal 6 lat.

Po raz pierwszy „na żywo” zobaczyli się podczas swojego ślubu w zakładzie karnym w Grudziądzu.

Kilka tygodni po ślubie Wiesława, na mocy amnestii, opuściła więzienie.

Państwo Śmiechowscy przeżyli wspólnie 55 lat.

Mokotowskie więzienie było miejscem niewyobrażalnego bestialstwa ze strony oprawców,

na siłę instalujących w Polsce komunistyczny ład. Z powodów ideologicznych próbowali

oni za wszelką cenę upokarzać i pozbawiać godności więźniów politycznych.

Stosując różnego rodzaju tortury fizyczne i psychiczne, zmuszali do składania fałszywych zeznań,

współpracy z władzą oraz wydawania koleżanek i kolegów,

którzy po zakończeniu II wojny światowej nie złożyli broni,

bo nie zgadzali się na narzucony porządek. W latach największego terroru – 1945-1956

– w więzieniu wykonano ponad 300 wyroków śmierci. Kilka tysięcy osób zmarło

z powodu wycieńczenia lub zakatowania podczas przesłuchań.

Ludzkie dramaty, które rozgrywały się przy ul. Rakowieckiej, były też źródłem niezliczonej ilości pięknych gestów.

I o takiej właśnie postawie opowiada sztuka Przez ścianę – historia heroicznej walki o drugiego człowieka.

Walki podjętej w warunkach upodlenia. To rzecz o miłości, która potrafi wszystko znieść.

O miłości, która jest prawdziwie cierpliwa. To opowieść o pięknych ludziach, którzy nie pozwolili zdeptać swojej godności.